Zeepbel...

Plop, plop, plop.... Een voor een springen ze kapot. Ze gaan opeens of heel langzaam, ze gaan kapot door een aanraking, door minder leuke gebeurtenissen of omdat ze gewoon al heel lang rond zweven!.. ze spatten uit elkaar en spatten op mijn neus... ze zijn er overal en het worden er steeds minder. Soms komt er een bij en worden het er weer meer!! En als ik goed kijk, zie ik er nog heeeel veel! Heel veel zeepbelletjes waar ik op mee zweef, die niet kapot gaan, ze knappen niet meer uit elkaar, ze blijven zweven.... en er komen er nog heel veel bij! Rhino, die kleine Mika, Vrienden, familie, terrasjes pakken, zelf wat boodschappen doen, de zon, Mijn eigen huisje, lekker eten, gezelligheid, film kijken, chips eten, mijn visjes, en ga zo maar oneindig door, en al deze mooie en vaak kleine dingen zijn een zeepbel waard die erbij komt, of blijft zweven.... Die niet kapot te krijgen zijn. Dit zijn de zeepbellen waar je op kan teren die je overeind houden, en je net dat beetje hulp of kracht geven om in de belangrijkste zeepbel te blijven en dat is de zeepbel van het leven.. En dat is wat ik wil blijven doen zoveel mogelijk leven en genieten!!!!!!!! En dat gaat vanaf nu wel weer lukken!!

Ik mag naar huisssssssssssssssss

Whoeoeo jaja ik mag naar huis, Vrijdag! Ik heb het hier zo gehad, elke keer dat ziekenhuis, ik ben meer hier, dan dat ik thuis ben en dat is gewoon niet meer leuk!! Dus ik dacht vanmorgen.... ik kan altijd is proberen of ik met infuus naar huis mag! Als ik nu zou vragen of ik gewoon naar huis mag, dan zouden ze me vierkant uitlachen!! Dus ik de cf verpleegkundige een mailtje gestuurd, met de vraag of ik met infuus misschien naar huis zou mogen! Ze moest even overleggen met de arts, en natuurlijk nakijken of de cocktail antibiotica die ik krijg vergoed word thuis , want niet alle ab word vergoed! Maar gelukkig deze wel! Dus ik mag vrijdag na de longfunctie naar huis! De longfunctie moet ik nog even blazen voor Utrecht, want die gingen volgende week rond de tafel met mijn onderzoeken en uitslagen! Dus ben benieuwd!!!
Maar whoeoeoeoeoeo lielie gaat naar huissssssssssssssssssssss!!

Leuk bezoek...

Vandaag heb ik leuk bezoek gehad... Mika is even geweest !! Mama kwam haar even brengen! Ik mocht even naar buiten , en we hebben heerlijk in het zonnetje gezeten, wat gegeten en gedronken. Drie dagen had ik haar niet gezien, en wat is ze gegroeid hahahah niet normaal hoe snel dat gaat!! Het was fijn haar even te zien, want je mist zo'n kleine gup toch wel snel hoor!!!

Van zwaan , naar lelijk eendje..

Nee nee begrijp me nou niet verkeerd, ik vond mezelf echt geen zwaan vroeger, nooit gevonden en zal ik ook nooit gaan doen.. MAAR.. Tussen toen en nu zit een heel verschil. "vroeger" was ik nog "mooi" voller haar, mooier figuur, geen kromme rug, ik tutte me op, besteedde aandacht aan mijn uiterlijk, ging stappen, werd nagefloten op straat, had vriendjes, geen onzekerheid en geen schaamte... en nu?? Nu is het anders, je begint te zien dat mijn lichaam aftakeld, ik ga krommer lopen, heb geen gezond kleurtje meer, tut me niet vaak meer op ivm gebrek aan energie daarvoor, word niet meer na gekeken op straat, mijn haar valt uit en dan zullen we over mijn houding en figuur maar zwijgen plus de nodige littekens waar ik liever ook niet tegen aan kijk!
Om de 2 weken ga ik naar de schoonheidsspecialist, laat ik me lekker verwennen en pijnigen... om het gevoel te hebben er toch nog iets aan gedaan te hebben! Als ik nu onder de douche sta ben ik blij als ik er snel weer onderuit kan, en denk niet van shit ik moet mijn benen, oksels en bikini lijn nog scheren! Ik doe het wel... of laat het doen, maar wakker lig ik er niet meer van als ik stoppels op mijn benenen heb staan, of me haar is een keer niet zo vaak gewassen als anders! Als ik de deur uit ga, probeer ik me zo goed mogelijk voor de dag te laten komen en doe ik wat beter mijn best ervoor, maar thuis zit ik in jogging broek en slobber trui van mijn dinges! word ik er gelukkig van... neuj niet echt, wat ik nou eigenlijk probeer te zeggen is dat ik het tutten en mooi maken zijn mis, ik mis de tijd van het zwaantje, en de tijd dat ik me druk maakte om hoe mijn haar zat.... ik mis de tijd van "gewoon"mijn dingen kunnen doen zonder beperkt of vermoeid te worden door mijn grote vriend cf !!

Sensatie, sensatie!!

Ja het was weer is een keer spannend rondom Lielie!
Ik was al een paar dagen flink ziek, kotsen , kotsen en nog eens kotsen, nix bleef er meer in, zelfs geen water! Nou echt vrolijk word je daar niet van, ondertussen nog wat longbloedingen en koorts en nog wat flauwe standaard cf dingen! Toch nog maar even afkijken, het ging tenslotten af en toe een kwartiertje wat beter.... Gelukkig was mijn moesje een paar dagen al in ons huisje komen helpen en komen "oppassen" dus was ik niet alleen!! Woensdag was ik toch wel behoorlijk ziek.... en belde ik naar Maastricht om te vragen of ik de dag erna ( donderdag dus ) misschien opgenomen kon worden, want dit schoot natuurlijk niet op, was helemaal op aan het raken en uitgeput en zelf zou ik er toch niet overheen komen!! ! Ik was toen al lichtelijk van de wereld en in paniek maar dacht het nog wel even uit te houden thuis, ik ben tenslotten een bikkel he!!!! Dat moet je wel in ere houden!!! Maar goed, Mama was even naar de tandarts en de aflos "oppas" ons Fransje , was bij mij om me een beetje in de gate te houden, en te dienen als "personal slave".. aangezien ik geen cm kon verschuiven omdat ik dan al dood ging van benauwdheid en gewoon omviel omdat ik al 3 dagen geen slok drinken en geen hap eten binnen had gekregen was ik nogal aangewezen op mijn lieve familie! Maar goed........ mama komt thuis, en schrikt zich dood........ uhhhh en veel meer weet ik niet meer... wel dat ik heel erg in paniek raakte en riep dat ik niet dood wilde!! En dat ik snel naar het ziekenhuis wou... maar niet met de auto, ik dacht maar een ding niet in die benzine lucht van ons mam zn auto'tje.. Dus mama Maastricht bellen, huisarts voor een ambulance, en 20 min later was ik met de ambulance met volle sjoem en blauwe lichtjes aan onderweg naar Maastricht! De rit leek wel een eeuwigheid te duren voor mijn gevoel wel 2 dagen! natuurlijk waren we er redelijk snel, en werd ik op de EHBO gedropt, daar schrokken ze natuurlijk ook nogal, de arts die ik daar zag had me nog nooit zo gezien, en ik werd meteen aan allerlei meters en slangen en infuzen gelegd. Ik had een hartslag van 190 terwijl ik gewoon op een stoel zat... dan ben je dus de marathon aan het lopen, en dan moet je toch al wel ff gerent hebben wil je dat halen! saturatie was ook te laag dus wat meer liters zuurstof naar binnen, foto'tje en wachten! Kwartiertje ( ik ga af op wat ik gehoord heb he haha) later kwam de arts zeggen dat ze me op de intensive care gingen leggen! Ze wilde me toch even goed in de gate houden en zoals ik nu was was het verre van goed! Ik was compleet uitgedroogd en uitgeput en ontzettend bang. Maar goed dat ik er zelf niet veel meer van weet! Eenmaal op de ic aan allerlei toeters en bellen aangesloten elke minuut een andere dokter aan je bed, nog meer slangen, nog meer infuzen! Geen pretje! Gelukkig mocht mijn lieve dinges blijven slapen en die heeft me toch rustig gekregen, uiteindelijk toch in slaap gevallen en de volgende dag was ik een stuk fitter!! Kon weer een beetje denken en was niet meer zo sloom en afwezig! Goed nieuws.....
uiteindelijk besloten dat ik van de ic af kon, als er ergens plaats zou zijn. Maar dat was er niet dus moest ik nog een nachtje daar blijven! Vandaag ben ik overgegaan naar een andere afd. niet naar a3 want dat ligt nog vol! Maandag kan ik over naar a3 ! Krijg nu gewoon weer een cocktailtje antibiotica en voeding via het infuus, omdat ik zelf niks binnen hou! Heb het nog behoorlijk zwaar en ben nog heel erg moe en snel benauwd! Maar tja... ik ben toch sterker onkruid dan ik dacht... dus we gaan maar gewoon weer door, en dan maar hopen dat er ooit snel, misschien "nieuwe"longen voor me zijn, zodat ik weer is kan gaan genieten van alles, want ik kan je zeggen, een leuk leventje is dit niet meer!

Onze Mika...

Maak kennis met onze Mika... ze is bruin met wit, 8 weken, terroriseert en sloopt, is lief, schattig en grappig en als je haar ziet ben je meteen verliefd op haar, tot dat ze in je tenen gaat bijten of je neus opzoekt om die aan te vallen!! Maar dat vergeet je weer snel als ze lekker bij je komt liggen en bescherming bij je zoekt..... tot dat.... ze het in haar kop krijgt en je kleren toch ook wel heeel erg leuk vind,aan je broekspijp of trui gaat hangen of de slaapkamer in rent en terug komt met je bh, sokken of een compleet setje.. ze maakt je aan het lachen met haar dolle 5 minuten en haar dappere acties tegenover de vissen, of de houte neushoorns! Alles is nieuw voor haar, en alles vind ze interessant.. boos kun je niet worden op deze kleine lieve ondeugende grappige rat!! 3 dagen is ze nu bij ons, ze maakt me gigantisch moe en houd me heel de dag bezig en af en toe zou ik haar achter het behang willen plakken!! Maar wat ben ik blij met ons hondje.... een nieuw vriendje, en niet meer alleen!!

Mijn Dinges...

Mijn dinges is er altijd voor me, zorgt voor me, is lief voor me, is mijn beste maatje, is grappig , is schattig, is stoer, is knap!
Mijn dinges blijft bij me ook al ben ik een klein beetje ziek, wil zijn leven met me delen voor altijd, geeft een hoop dingen voor mij op en vergeet zichzelf nog wel eens en heeft alles voor me over! Sleept me overal mee naartoe...
Mijn dinges troost me, en maakt me aan het lachen, en is mijn mannetje voor altijd.
Mijn dinges heet Rhino en als ik hem niet had, was ik nergens!!!!! En omdat hij nog wel eens vergeten word door alle toestanden om en voor Lielie mocht dit ook wel even gezegt worden!